Ciotka Zgryzotka - Małgorzata Musierowicz

Któż jest Ciotką Zgryzotką? Czy tylko Ida?

I co słychać w rodzinie Borejków? Czy nadal jest w tym samym składzie? A może nawet się powiększyła? Kolejny tom niezawodnej „Jeżycjady”- jak zawsze dowcipny, wzruszający i ciekawy – rozśmiesza, podnosi na duchu i skłania do myślenia. A przede wszystkim sprawia, że chce się radośnie żyć - pomimo wszelkich zgryzot!

Okładka: miękka

Ilość stron:  286

Wydawnictwo: Akapit Press

Z Jeżycjadą jestem związana od ponad dwudziestu lat. Ida i Gaba rosły razem ze mną. Nadal uwielbiam rodzinę Borejków i nadal towarzyszą mi w moim życiu. To fenomen, bo mam wszystkie tomy i uwielbiam do nich wracać. Zimową porą czytam te świąteczne, a jak mi źle to poprawiają mi humor. Choć bliższe mi są te początkowe tomy, które znam prawie na pamięć, to wypatruję również nowych. Czytam, wzruszam się, uśmiecham i przeżywam życie z Borejkami. To taka bardzo moja seria, zarówno jeśli chodzi o bohaterki, jak i miejsce na poznańskich Jeżycach - czuję się w tej serii jak u siebie w domu. I za to kocham Małgorzatę Musierowicz!

Najnowszy tom "Ciotka Zgryzotka" przybliża nam postać córki Patrycji i Floriana, Nory. Młodej dziewczyny, która mimowolnie często pakuje się w kłopoty. Przeżywa okres, kiedy wszystko ją denerwuje, nie znosi własnego imienia i przeżywa pierwsze fascynacje. Towarzyszymy rodzinie Borejków w narodzinach kolejnego dziecka w rodzinie i kolejnego ślubu ( czy da się ominąć ślubne fatum? ), w przeprowadzce na wieś, która łączy siostry i ich rodziców znowu w jedną całość. Znajdziecie tutaj powroty z daleka na rodzinne śmieci i fantastyczną rodzinną atmosferę, która łączy tę rodzinę.

Jest ciepło, wzruszająco i bardzo domowo. Czuję się jakbym wróciła do domu, włożyła kapcie i usiadła na kanapie wśród rodziny. Tak jest u Borejków, a dla mnie są jak rodzina...

Polecam!

Feblik - Małgorzata Musierowicz

Feblik – najnowsza książka Małgorzaty Musierowicz – to ciąg dalszy bestsellerowej "Wnuczki do orzechów". Akcja przebiega w czasie tych samych kilku upalnych dni sierpniowych, a dotyczy przełomu w życiu Ignacego Grzegorza. Humor, dobra energia, radość życia i ciepło – znajome postacie i zaskakujące wydarzenia! – jednym słowem: Jeżycjada! – Tom 21!

Okladka: miękka

Ilośc stron:  276

Wydawnictwo:  Akapit Press

Cykl: Jeżycjada tom 21

Jeżycjadę kocham całym sercem. Należę do pokolenia Idy, choć bliżej mi mentalnie do Gabrysi. Wychowałam się na tych książkach i dorastałam razem z bohaterkami. Mam taki zwyczaj, że co roku na Święta czytam sobie jeden tom - nowy ( jeśli akurat wychodzi) bądź wracam do starszych. Tym razem ponad miesiąc Feblik czekał na swój czas i ćwiczył moją cierpliwość :) I poczytałam sobie 21 już tom Jeżycjady w Święta - to ich nieodzowną część.

Tym razem najnowszy tom poświęcony jest Ignacemy Grzegorzowi Strybie, synowi Gabrysi. Mały Ignaś wyrósł i stał się młodym mężczyzną, który przechodzi swój zawód miłosny. Magdusia porzuciła bowiem przez telefon swego wielbiciela, mocno go to zabolało. Ale na jego drodze pojawiła się Agnieszka, dawna koleżanka ze szkolnej ławy. Teraz odmieniona, młoda artystka, zwojowała Ignacego i przypadła do serca jego rodzinie.

Akcja powieści toczy się w środku upalnego lata, a większość rodziny Borejków przebywa na wsi i usiłuje przeżyć jakoś upały. Tam jadą na niedzielny obiad Aga i Ignaś, zostają ciepło przyjęci, nawet Józinek ( ups! - Józef) nie dokucza swemu kuzynowi.

Powieść Małgorzaty Musierowicz jest jak zwykle pełna humoru, ciepła i magnetycznie wciągająca. Uwielbiam rysunki pani Małgosi, które zdobią każdy tom, i uwielbiam bohaterów Jeżycjady. Moimi faworytami są dziadkowie Borejko i Gabrysia, i przyznam, że ostatnio bardzo mi ich brakuje. W najnowszych tomach pojawiają się i znikają, ich role są wątkowe, a to takie wspaniałe postacie. Dlatego wracam do starszych tomów, gdzie mieli swoje wiodące  miejsca. Wiem, wiem... czas płynie i należy przedstawić kolejne pokolenia, ale taki mały smuteczek zostaje. Na szczęście posiadam całą Jeżycjadę i bez problemu mogę sobie urządzać podróż wstecz, kiedy tylko mam ochotę :) 

Uwielbiam rodzinne ciepło Borejków, które udziela się i otula czytelników. Uwielbiam, będąc w Poznaniu, zajrzeć na Jeżyce i pospacerować ścieżkami bohaterów książki. Identyfikuję się z tym cyklem i jest mi bardzo bliski - polecam wszystkim! To powieści dla całej rodziny - mądre,ciepłe i wzruszające!

Ksiązkę Feblik możecie kupić

w księgarni Platon24

Wnuczka do orzechów - Małgorzata Musierowicz

Kolejny tom "Jeżycjady" Małgorzaty Musierowicz. Jak zwykle wesoły, liryczny i krzepiący. Tym razem jednak akcja rozgrywa się na wsi, z daleka od zgiełku mieszkania przy Roosevelta 5 w Poznaniu. Wnuczka do orzechów z pewnością ucieszy i nastoletnie, i starsze fanki poznańskiej rodziny. Są tu wszystkie Borejkówny, ich rodzice, mężowie i dzieci, które akurat nie wyjechały na wakacje. Ale są też nowi bohaterowie. Przede wszystkim Dorota Rumianek, która mieszka na wsi z dwiema uroczymi babciami. I to właśnie ona pewnego dnia spotka w lesie Idę Pałys... W tomie Wnuczka do orzechów opisane też zostały kłopoty sercowe przemądrzałego Ignaca i poważnego Józinka. Tego się nie można było spodziewać...

okładka: miękka

Ilość stron:

Wydawnictwo:  Akapit-Press

Cykl: Jeżycjada

Uwielbiam Jeżycjadę Małgorzaty Musierowicz! Czytam ten cykl od lat i często wracam do starszych tomów. Bohaterki rosną razem ze mną, mają swoje problemy i radości, a opowieść o nich jest jak opowieść o najbliższych przyjaciołach. Bardzo się ucieszyłam, kiedy wyszedł kolejny, 20 już tom tego cyklu, i to akurat teraz, przed świętami. 

"Wnuczka do orzechów" okazała się niezwykle sympatyczna i przybyła nam kolejna bohaterka, Dorotka. Trochę mało mi było tutaj Gabrysi, czy dziadków Borejków, bo opowieść głównie skupia się na Dorotce, u której przypadkiem zamieszkuje Ida. Impulsywna jak zwykle, rudowłosa lekarka, wybrała się, aby pobiegać i odreagować rodzinną kłótnię. Spadła z mostku i doznała kontuzji nogi. Zaopiekowała się nią Dorota Rumianek, mieszkająca pod Poznaniem na wsi wraz z dwoma babciami. Matka dziewczyny jest za granicą, gdzie zarabia pieniądze, a dziewczyna z babciami stara się jakoś utrzymać. Ida jest zachwycona nowopoznanymi kobietami i zamierza spędzić u nich swój urlop, na złość rodzince, której nie informuje o tym. Pisze tylko do Gabrysi i wtajemnicza ją w swój niecny plan.

Na wsi pojawia się również Ignaś, który zostaje wyznaczony do zawiezienia rzeczy Idy. Zostaje pogryziony przez szerszenia i nie jest zachwycony wiejską sielanką. Rodzinka Borejków tymczasem udaje się na letni odpoczynek nieopodal, do domu Pulpecji i Florka. Pojawia się tam również Józinek i spotyka Dorotkę pod sklepem - jest zachwycony nieznajomą :) Co z tego wyniknie? - musicie przeczytać sami!

Małgorzata Musierowicz napisała kolejną świetną książkę. Uwielbiam rodzinkę Borejków, całą! Oczywiście mam swoich faworytów i faworytki, ale generalnie uwielbiam ich wszystkich. Jeżycjada jest tak świetna, bo jest taka zwyczajna, z życia wzięta. Kiedy jestem w Poznaniu - uwielbiam spacerować po Jeżycach i zaglądać ludziom w okna. Ta dzielnica Poznania już zawsze będzie mi się kojarzyć z Borejkami!

Kto jeszcze nie czytał Jeżycjady? Szybciutko nadrabiać zaległości - nawet nie wiecie, co tracicie :)

Wesołych Świąt w towarzystwie Borejków, wam życzę :)

McDusia - Małgorzata Musierowicz

19. tom Jeżycjady.

Książka w sam raz pod choinkę! Długo wyczekiwana kolejna część „Jeżycjady” pozwala znów zajrzeć do przyjaznego domu Borejków, akurat w okresie świąt Bożego Narodzenia. Przybycie Magdusi, córki Kreski, powoduje piorunujące zmiany w spokojnym życiu rodziny, a z okazji ślubu Laury uruchamia działanie osławionego Fatum. Śmieszna, miła, ale i refleksyjna powieść Małgorzaty Musierowicz jak zwykle podnosi na duchu i krzepi, bawi do łez i uczy, skłania do zastanowienia nad sprawami wielkiej wagi.

Okładka:  miękka

Ilość stron:   296

Wydawnictwo:  Akapit - Press

Jeżycjada towarzyszy mi od zawsze, mam wszystkie tomy, a bohaterki rosły i dojrzewały razem ze mną. Zawsze na Święta sięgam po jeden zimowy tom i czytam go - tym razem kupiłam najnowszy, 19 tom, i czekałam z przeczytaniem go prawie 3 miesiące. Wczoraj skończyłam czytać :)

Akcja zaczyna się 21 grudnia - czyli akurat przed Świętami - wprowadziła mnie w doskonały nastrój i w klimat Świąt. Wraz z przesympatyczną rodziną Borejków przeżywałam Święta i przygotowania do zbliżającego się ślubu Laury zwanej przez rodzinę Tygrysem. Moja ulubiona bohaterka, Gabrysia, z zasady martwiła się o córkę i starała zapobiec ewentualnemu pechowi ślubnemu, który prześladuje tę rodzinę. I tym razem nie mogło pójść gładko - panna młoda została bez sukni ślubnej i prawie nie doszło do ślubu...

Wszystko, lekko z boku obserwował gość Borejków - Magda, córka Kreski i wnuczka profesora Dmuchawca, która przyjechała do nich na Święta. Magda zwana przez Idę, McDusią lub dosadniej McDonaldusią, ze względu na swoje zamiłowanie do fast foodów, wpadła w oko romantycznemu Ignacemu Grzegorzowi. Ona jednak spogląda na jego kuzyna, Józinka, który wiernie czekał na swą Trollę.... 

Oj, bogate jest życie uczuciowe w tej wielkiej rodzinie :)

Nad całą rodziną jak opiekuńczy aniołowie czuwają niezłomnie babcia i dziadek Borejko - w ich ciepłej kuchni każdy znajdzie kubek herbaty i dobre słowo.

"McDusia" to ciepła i wesoła opowieść świąteczna. Jestem nieobiektywna, bo uwielbiam tę serię i mnie się podobała, choć wiele nowego nie wniosła - większość wątków została już nadmieniona w poprzednich tomach i tutaj nastąpiła tylko kulminacja.

Niemniej - ja, jak co roku, miałam zapewnioną swoją dawkę relaksu i ciepła w gronie Borejków. Dała mi wieczorne ukojenie po wielkim sprzątaniu i gotowaniu - taka mała chwila dla siebie :)

Jeżycjada to Jeżycjada - dla mnie zawsze doskonała, a Wy musicie ją przeczytać i sami ocenić :)

Córka Medium - Alyxandra Harvey

Violet Willoughby nie wierzy w duchy. Za to duchy nie przestają jej prześladować. Po latach spędzonych na asystowaniu matce w jej karierze fałszywego medium, Violet sceptycznie podchodzi do wszelkich zjawisk paranormalnych. Ale teraz, kiedy nawiedza ją niezwykle uparty duch dziewczyny, która zginęła okrutną śmiercią, Violet nie może dłużej ignorować swoich wyjątkowych zdolności. Musi zrozumieć, co duch chce jej przekazać, i to szybko, bo morderca wciąż znajduje się na wolności. Nie może jednak zdradzić swojego talentu – bo to zrujnuje jej szansę na wydostanie się spod władzy matki. Pomóc jej może tylko Colin, przyjaciel z dzieciństwa, którego pokochała. Tylko on rozumie prawdziwą Violet, ale wspierając ją, ryzykuje, że nigdy nie będą razem. Czy Violet znajdzie sposób, by pomóc duchowi i nie zaprzepaścić swojej szansy na wolną od kłamstwa przyszłość?

Okładka:   miękka

Ilość stron:    320

Wydawnictwo:  Akapit - Press 

"Córka Medium" to pierwsza książka Alyksandry Harvey, która trafiła do moich rąk. 

 

Autorka przenosi nas do XIX-wiecznej Anglii, gdzie poznajemy wdowę Willoughby, jej córkę Violet oraz Colina, chłopca, który wychowuje się i przyjaźni z Violet. Pani Willoughby lubi pieniądze i splendor, aby to osiągnąć posuwa się do oszustwa - udaje Medium w bogatych, arystokratycznych kręgach. Jest tam szeroko znana i poważana... do czasu, kiedy zostaje zdemaskowana na oszustwie.

 

Jej córka, Violet, nie wierzy w duchy i nie lubi pomagać matce przy oszustwach. Jakież jest jej zdumienie, kiedy okazuje się, że prawdziwe duchy ukazują się jej. Początkowo nie chce uwierzyć, że Rowena jest duchem zabitej i utopionej dziewczynki. Poznaje jej siostrę, Tabithę, którą wychowuje wuj i postanawia odkryć powody śmierci i przeszłość Roweny.  Duch przychodzi do niej w najmniej oczekiwanych momentach i wówczas Violet jakby wchodziła w dawne życie dziewczyny.

Wyjaśnienie śmierci dziewczyny okazuje się zaskakujące i szokujące, nie tylko dla jej siostry....Kto zabił dziewczynę i dlaczego? 

"Córka Medium" to niezwykła książka, która przenosi nas w świat duchów, tych prawdziwych i tych udawanych. Autorka rysuje nam barwne tło społeczeństwa XIX-wiecznej Anglii, wyraźny podział klasowy.

Postacie bohaterów są bardzo różne i odzwierciedlają wymieszane różne statusy społeczne. Bogactwo i bieda, prawda i fałsz. 

Autorka stworzyła tajemniczy klimat i ciekawie rozwinęła fabułę książki. Duchy i zagadka, wręcz kryminalna, to niezwykłe połączenie. Książkę doskonale się czytało, dzięki bardzo plastycznemu i barwnemu językowi.

Ja przeczytałam ją z wielkim zainteresowaniem - Wam również polecam!

 

Cierpkość wiśni - Izabela Sowa

Druga - po rewelacyjnym "Smaku świeżych malin" - powieść z "owocowej trylogii" Izabeli Sowy. Jej bohaterka i narratorka, Wiśnia (czyli Wisława), przekracza właśnie próg dorosłości - rozpoczyna studia na sławnym Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.
Życie żaka, jak wiadomo, łatwe nie jest: na uczelni rządzą sekretarki, profesorowie dusze mają sfrustrowane, a umysły zakręcone (ale jak!), pieniędzy na stypendia nie ma, tak samo miejsc w akademikach, a stancje, okazuje się, nie tylko pierwszą literę mają wspólną ze slumsami. Zatem czarna rozpacz? A skąd! Jest przecież przyjaźń, są kumple, jest miłość i jest życie - czasem - takie śmieszne...

Okładka:  miękka

Ilość stron:   292

Wydawnictwo:   Akapit Press 

Kiedyś już miałam w rękach tę książkę, więc gdy teraz wpadło mi w ręce jej nowe wydanie z bajecznie kolorową, optymistyczną okładką - chętnie ją przeczytałam.To młodzieżowa powieść z "owocowej serii" Izabeli Sowy, ciepła i dowcipna.

"Cierpkość wiśni" to powieść o dojrzewaniu, szukaniu własnej drogi w życiu i dążeniu do akceptacji.

Osiemnastoletnia Wisława vel Wiśnia zdaje na studia, na kierunek wskazany przez ojca, zwany SNOB-em. Nie jest to jej szczyt marzeń, tylko spełnienie rodzicielskich ambicji. Wiśnia mocno związana jest z rodzicami, mieszka z nimi, wraca o określonych porach, dostosowuje się do ich oczekiwań.

Pewnego dnia to się zmienia, Wiśnia zamienia się z koleżanką na kierunki studiów i trafia do PAPK-i, wbrew rodzicom - których o tym nie informuje. Lawina zmian rusza, kiedy ojciec dziewczyny dowiaduje się o jej decyzji i odcina się od córki. Ta pakuje swoje rzeczy i wprowadza się do koleżanek na stancję. Spotyka je sporo perypetii - wspólne chorowanie, przeprowadzki, miłości itd. Wiele zmienia się w życiu Wiśni pod wpływem przyjaciół, jednak zmiany dokonują się również w jej rodzinnym domu...

 Jak będzie wyglądało jej dalsze życie i relacje z rodzicami? Przeczytajcie!

Izabela Sowa stworzyła sympatyczną i dowcipną książkę opowiadającą o przechodzeniu z etapu beztroskiego nastolatka w studenta, który musi sobie sam radzić w życiu. To powieść o dorastaniu, o szukaniu akceptacji i wsparcia, o miłości - po prostu o życiu. Książka napisana jest barwnym, plastycznym językiem, wzbogacona o zabawne dialogi i opisy sytuacyjne. 

Ciepła i zabawna opowieść sprawia, że czyta się ją z przyjemnością - polecam wszystkim zabieganym i zestresowanym jako doskonałe antidotum na wszelkie troski :)

 

Trzynasty miesiąc poziomkowy - Krystyna Siesicka

Trzynasty miesiąc poziomkowy to zupełnie nowa data w moim kalendarzu. To również ważny miesiąc w życiu Toma, Petry, Gustawa i Jaśminy, a także kilku jeszcze osób, które możecie poznać w "Przydrożnym barku". Wystarczy otworzyć książkę, żeby ich wszystkich spotkać, zapraszam! Powitają Was dzwonki przymocowane nad drzwiami, kolorowy kapelusz pewnej pani, żółta laska pana oraz dwie wiedeńskie torebki. W poziomkowym miesiącu, który w przydrożnym barku trwa bez przerwy, pachną owoce koktajle i dojrzewa miłość, chociaż świat na zewnątrz nie zawsze bywa pogodny. Ja tam zwykle zamawiam "Najkrótszy sen Gustawa" i mix z owoców leśnych. Nie wiem, co Wy wybierzecie.   K.Siesiecka

Okładka :  miękka
Ilość stron:  118
Wydawnictwo:   Akapit-Press

Krystyna Siesicka jest jedną z niewielu pisarek, którym jestem wierna od ponad 20 lat. Jej książki przynoszą radość, refleksję, wyciszają i podnoszą mnie na duchu. Wracam do nich wielokrotnie. Pamiętam, że najpierw był "Beethoven i dżinsy", "Czas Abrahama", potem "Jezioro osobliwości" i "Zapałka na zakręcie". I moja ukochana książka "Przez dziurkę od klucza" z niezwykłą babcią, którą czytałam kilkanaście razy i nadal do niej wracam - jest ciepła, przynosi mi ukojenie, relaks i dobry nastrój oraz ... dobre rady.

"Trzynasty miesiąc poziomkowy" to kolejna niezwykła opowieść o ludziach ujęta w formę minipowieści - tylko Pani Krystyna potrafi zmieścić tak wiele, na niewiele ponad stu stronach :)

Tym razem gościmy w przytulnym "Przydrożnym barku", gdzie ma miejsce właściwie cała opowieść, prowadzonym przez dwóch, sympatycznych, młodych mężczyzn, Toma i Gustawa. Panowie przygotowują jedzonko wg własnych przepisów, korzystając z wielu gotowych produktów (sosy Uncle Ben's, kostki Knorra, itd) i mają swoich stałych bywalców. Lokal jest przytulny, obwieszony grafikami Petry - zapewnia oprócz jedzenia, dużo pozytywnej energii, wsparcia, stanowi miejsce spotkań towarzyskich i rozmów. Stali bywalcy często karmieni są na koszt firmy, a w trudnych chwilach udają się do "Przydrożnego barku".

Poznajemy stałych bywalców: Modestę, Izabelę i jej siostrę Mirę (aktorkę charakterystyczną), Petrę (malarkę), Jaśminę (notorycznie popuszczającą lekcje uczennicę) i jej psa, starszego pana z brodą, dwie panie siedzące pod obrazem Klimta, dyrektorkę szkoły Małgorzatę, Marka, itd. 

Szereg indywidualności, każdy z bywalców jest inny, ma swoje problemy, troski i radości - ich łącznikiem jest "Przydrożny barek". Poznajemy w nim historię i losy obcych dla siebie ludzi, które splatają się ze sobą w tym magicznym miejscu. A wszystko odbywa się w klimacie kuchni i fantastycznych dań - nabrałam chęci na koktajl mix z poziomkami i bajeczne zupy, jabłeczną, selerową czy serową.

Czytałam z wielką przyjemnością, odprężyłam się i zrelaksowałam, znalazłam ciepło i wsparcie. Opowieść serwowana przez panią Siesicką jest pełna barw, zapachów i wplątanych w nie ludzkich losów. Daje wiarę w ludzką dobroć i wsparcie. 

"Trzynasty miesiąc poziomkowy" wzrusza, bawi i otula czytelnika swoim ciepłem. To kolejna książka, która zajmie ważne miejsce na mojej półce - polecam ją wszystkim !